บทความของTissue

posted on 23 Sep 2008 23:55 by tissue

 

 

ใครจะชิง ใครจะชัง มันก็ช่างหัวเขา

ใครจะชิง ใครจะชัง มันก็ช่างหัวเขา
แค่ตัวเรารู้เรา ช่างเค้าประไร
ใครจะชัก ใครจะแช่ง ใครจะแกล้ง ใครจะหยัน
ก็ให้ช่างหัวมัน ก็ให้ปล่อยเค้าไป
ใครจะชม ใครจะเชิด ว่าประเสริฐเลิศหรู
ตัวเรารู้เราอยู่ ปล่อยเค้าชมไป
ใครจะรัก ใครจะเกลียด ใครจะเสียด ใครจะสี
ก็เรารู้ตัวดี ปล่อยเค้าทำไป ...

 

เกิดเป็นมนุษย์สิ้นสุดแค่ตาย

เอาอะไรมากมายในความอนัตตา
โลภไปทำไม ช่วงชิงแข่งขัน

สุดท้ายเหมือนกันต้องไปป่าช้า
จะเอาอะไร แค่รัก โลภ โกรธ หลง

มีความมั่นคงบนกิเลสตัณหา
เกิด แก่ เจ็บ ตาย ใยจะไปยึดมั่น

 สรรพสังขารล้วนอนิจจา
ปล่อยวางมันเสีย ทุกโขติณณา...


ใครจะเมิน ใครจะมอง ใยจะต้องไหวหวั่น
ใครจะใส่ร้ายกัน ใยจะต้องสนใจ
ใครจะดี ใครจะเลว มันก็เรื่องของเขา
 ใครจะนินทาเรา  ใยจะต้องทุกข์ใจ
ใครจะล้อ ใครจะด่า ใยจะต้องว่าตอบ
ใครไม่สนใคร ไม่ชอบ ใยจะต้องใส่ใจ
ใครจะคิดใส่ความ ใยจะต้องวุ่นจิต
หากตัวเราไม่ผิด จะไปคิดทำไม ...

 

 

เกิดเป็นมนุษย์สิ้นสุดแค่ตาย

ประดุจดังต้นไม้ล้มทับโลกา
หมดลมเมื่อไรหาประโยชน์ใดเล่า

ล้วนต้องถูกเผาหามไปป่าช้า
ชีวิตยังมีสร้างความดีไว้เถิด

ได้ไม่เสียชาติเกิด ได้ไม่ต้องอายหมา
อันว่าความตายคือสัจธรรมความเที่ยง

 สิ้นสรรพสำเนียงเน่าเหม็นขึ้นมา
จะเอาอะไร ... จะเอาอะไรกันนักหนา ...